Od Piramid do Kręgów

Możesz się zastanawiać co magia starożytnego Egiptu ma wspólnego z Wicca? Odpowiedź brzmi: wiele. Wiele współczesnych magicznych praktyk może być widzianych jako sięgających swoimi korzeniami starożytnych egipskich praktyk, a Wicca nie jest wyjątkiem. Starożytny Egipt był znany jako „Kolebka Magów”, i wpłynął na większość magicznych tradycji, które rozwinęły się do tamtych czasów.

Kultura starożytnego Egiptu kwitła w okresie od ok. 3100 p.n.e. gdy założono pierwszą dynastię, aż do ok. 395 n.e. gdy skończyło się Rzymskie panowanie. Jednakże okres przeddynastyczny rozciąga się do ok. 5500 p.n.e., więc naprawdę sięgamy korzeniami daleko wstecz w mgły prehistorii.

Powszechną wiccańską praktyką, nieoczekiwanie odkrytą w starożytnym Egipcie było używanie miotły do zamiatania świętej przestrzeni przed rytuałem. Podczas gdy popularny obraz czarownicy z miotłą związany jest ze średniowiecznym Czarownictwem, miotły towarzyszą nam od bardzo długiego czasu. Tak jak zamiatanie miotłą, woda była również czasami używana do skrapiania podłogi, podobnie jak czyni się to współcześnie w Wicca poświęconą wodą z solą.
Podobnie gdy wiele kultur stosowało kadzidło, to właśnie starożytni Egipcjanie naprawdę zrobili użytek z zapachu w rytualnej przestrzeni. Używanie przez nich kadzidła we wszystkich swoich ceremoniach ponieważ było „przyjemne dla bogów”, może być widziane jako szablon dla późniejszego użycia, z tym w Wicca włącznie.

Kolejną wiccańską tradycją która zyskała popularność we współczesnym wicca jest używanie zasupłanych nici i wstąg. Egipcjanie używali ich na różne sposoby. Zawiązane czerwone wstęgi były czasem nazywane „Nićmi Anubisa”, i były używane do ochrony przed negatywnymi siłami i jednostkami. Zasupłane czerwone wstęgi były wplatane we włosy oczekujących matek by chronić ich nienarodzone dzieci oraz ułatwić poród. Było to wykonywany pod auspicjami ochronnej krowiej bogini Hathor, w jej aspekcie siedmiu Hathor. Te potężne boginie były proszone o błogosławieństwo dobrego losu dla nowonarodzonego dziecka, a wstęgę dawano dziecku dla ochrony przed truciznami i złymi duchami. Były również czasem używane w magii miłosnej.

Laleczki lub figurki były używane przez starożytnych Egipcjan zarówno do leczenia jaki i rzucania klątw. Dla tej pierwszej czynności używano ich do reprezentacji ciała chorej osoby, które mogło zostać uleczone. Przy rzucaniu klątw były zazwyczaj zarezerwowane dla wrogów publicznych, takich jak zagraniczne armie.

Używanie kolorów w magii i Wicca może być również widziane jako sięgające korzeniami atrybutów egipskich . Czarny był kolorem nocy i śmierci, mimo to mógł być także używany w celach leczniczych jak to było przypadku uzdrawiających figurek z ptolemejskiego okresu egipskiej historii. Niebieski jako kolor nieba i wody jest dla nas czymś tak oczywistym teraz, że przyjmujemy to niema za dogmat, jednakże skojarzenie to również pochodzi z Egiptu.W ten sam sposób myślimy o zielonym jako kolorze życia i płodności w związku z jego powszechnością w naturze wokół nas, a to kolejne egipskie odniesienie. Egipcjanie używali terminu „robić zielone rzeczy” w odniesieniu do dobrych uczynków, życie pozagrobowe także kojarzono z kolorem zielonym jako „malachitowe pola”.(wyrażenie „pola malachitu” było używane do określania krainy zmarłych- przyp. tłumacz)
Czerwony dla Egipcjan był kolorem krwi i ognia, jednak mógł reprezentować zarówno słońce jak i niebezpieczeństwo oraz chaos. Wszystkie te powiązanie są takie same jakie są dla nas standardem współcześnie. Żółty ( i złoty) także reprezentował słońce, i symbolizował stałość i wieczność, jako że słońce było manifestacją boga słońca Ra, więc także wieczności.
Biały jako kolor świętości i czystości jest ostatnim, z głównych kolorowych atrybutów używanych przez Egipcjan. Białych kamieni jak alabaster i marmur używano do wytwarzania wielu sakralnych rytualnych przedmiotów. „Nosić białe sandały” było eufemizmem dla kapłaństwa.
Kilka z magicznych narzędzi używanych w Wicca uważano za ważne w starożytnym Egipcie. Np. Egipcjanie Używali kilka różnych rodzajów różdżek. Używali apotropaicznej (odpędzającej zło) różdżki wykonanej z kości słoniowej dla zakreślania ochronnego kręgu na podłodze oraz do rozkazywania i odpędzania negatywnych istot.

Laska z hebanu lub kamienia mydlanego były używane jako symbol władzy, a także do rozkazywania istotom duchowym. Egipscy Magowie używali także różdżek w kształcie węży reprezentujących moc magiczną. Berła takie jak Sekhem były używane do rozkazywania, a także błogosławienia przedmiotów. Postawy i ruchy ze starożytnego Egiptu także odnalazły swoje miejsce w Wicca. Pozycja skrzyżowanych ramion przybierana przez Arcykapłankę podczas rytuału sprowadzania księżyca, gdy dzierży w dłoniach różdżkę i bicz jest znana jako pozycja Ozyrysa, w związku z tym że inspirowana była wizerunkiem statuetki boga świata podziemnego Ozyrysa.
Egipcjanie zawsze poruszali się zgodnie z ruchem słońca w swoich rytuałach, wierząc, że ruch w przeciwnym kierunku dawał mocy siłom chaosu dążącym do przezwyciężenia naturalnego porządku stworzenia, który chcieli chronić. Ponownie ta praktyka może być zaobserwowana we współczesnej Wicca.

Kreślenie magicznego kręgu występowało w wielu egipskich ceremoniach, te same zasady stosuje się ciągle współcześnie. Temat ten został omówiony w Heka: The Practices of Ancient Egyptian Ritual & Magick: “świątynny rytuał poświęcenia w Edfu posiadał kapłana cyrkumambulującego (cyrkumbulacja – czynność polegająca na okrążaniu świętego obiektu- przyp. tłumacz) wokół świątyni by ją oczyścić, chronić od zewnętrznych sił i ograniczyć jej świętą przestrzeń i kosmiczną geometrię. Ostatecznie ta cyrkumambulacja jest wyrażona przez codzienną podróż Ra w swej słonecznej barce.” Egipcjanie nie tylko tworzyli magiczne kręgi ale czasami także posiadali strażników stron świata. W przeciwieństwie strażników żywiołów w Wicca, Ci byli zazwyczaj czterema boginiami, mimo to zasada strażników kierunków może być widziana jakom pochodząca od Egipcjan.

Pokarm i wino były zawsze ofiarowane bogom w egipskich ceremoniach. Były wręczane statuom, które były przygotowywane jako naczynia dla bogów, by przez nie mogli manifestować swoją energię (Używając ceremonii „Otwierania Ust”). Ofiary były później zjadane przez kapłanów po tym jak bogowie spożyli subtelną esencję ofiary. Współcześnie zawsze ofiarowujemy część ciasta i wino dla Bogini i Boga, a następnie konsumujemy resztę, powtarzając tę starożytną praktykę.

Nie tylko egipskie praktyki zostały włączone do współczesnego Wicca ale także filozofia. Współczesny pomysł przebywania „pomiędzy światami” czerpie z egipskiego pomysłu przebywania bez czasu w świętej przestrzeni. Było to spowodowane tym, że wkraczanie w świętą przestrzeń było widziane jako powrót do początków czasu, by umożliwić kapłanowi sięgniecie po energie kreacji. Zostało to wyrażone bardzo wyraźnie przez historyka religii Mircea Eliade, który w swojej książce Sacrum i profanum. O istocie religijności pisze „święty czas ze swej natury jest odwracalny, właściwie mówiąc, jest to pierwotny mityczny czas tworzący teraźniejszość. Każdy religijne święto w dowolnym liturgicznym czasie reprezentuje reaktualizację świętego wydarzenia, które wydarzyło się w mitycznej przeszłości, 'na początku'."

Wraz ze świętą przestrzenią pojawiła się idea świętej geometrii. Egipcjanie czcili Wschód jako miejsce początków, gdzie bóg słońca Ra pojawiał się po swej nocnej podróży po świecie podziemnym, by żeglować po niebie w swej słonecznej barce. Tak i Wiccanie widzą wschód jako miejsce początków. Natomiast Zachód, gdzie słońce zachodzi, było dla Egipcjan miejscem krainy zmarłych (Amenti). Ten pogląd na zachód jako miejsca śmierci był/jest kontynuowany przez wiele kultur aż do dnia dzisiejszego. Podobnie Oś północ-południe utrzymuje skojarzenia nadane przez Egipcjan. Południe, jako miejsce srogiego południowego słońca, uważane jest obecnie za miejsce żywiołu ognia. Północna tajemniczość północy pozostaje taka sama przez stulecia.

Z Egipskich misteriów również pochodzi koncepcja wielkiej bogini. Rzymski historyk Apulejusz był czcicielem bogini Izydy. W swoim dziele Metamorfozy, albo Złoty osioł przedstawił Izydę ukazującą siebie jako boginię, której wszystkie inne są aspektami. Postrzeganie uniwersalnej bogini, która ukazuje się w wielu różnych aspektach, stało się jedną z głównych filozofi teologicznych w Wicca. Przez pisma Apulejusza możemy również zobaczyć podobieństwa pomiędzy starożytnymi a współczesnymi rytuałami inicjacyjnymi. Jako święte misterium i transformacja by być częścią inicjowanej grupy nieuchronnie znajdziemy podobieństwa pomiędzy dowolnymi inicjacjami. Jednak warto zauważyć użycie terminu „duchowe narodziny”, tak jak stosuje się go i w Wicca. Jak zaobserwował Eliade w Inicjacja, obrzędy, stowarzyszenia tajemne. Narodziny mistyczne : „Przy okazji swojej inicjacji w misteria Izydy Apulejusz cierpiał „dobrowolną śmierć” i „zbliżył się do krainy śmierci” by otrzymać „duchowe narodziny”(natalem sacrum)”

Ostatnie podobieństwo pomiędzy staroegipskimi praktykami a tymi w współczesnej Wicca można zauważyć w magicznych księgach. Starożytni egipscy kapłani służyli jedną trzecią roku w świątyni swojego bóstwa opiekuńczego. Resztę czasu byli wolni by działać jako magowie w społeczności. Podczas tego czasu można było zwracać się do nich o zaklęcia by poradzić sobie z problemami.
Egipscy magowie korzystali z ksiąg zawierających magiczne zaklęcia ale także opisy mitów, oryginalne proto Księgi Cieni. Księgi te, takie jak „Księga Świętej Krowy” były pilnie strzeżone i nigdy nie pokazywano ich nikomu z poza kapłaństwa, nieinicjowani mogliby zbezcześcić magię w nich zawartą. Takie zaklęcia były śpiewane, oraz ogólnie powtarzane określoną liczbę razy by wykorzystać ich pełną skuteczność (zazwyczaj cztery lub siedem). Ponownie widzimy współczesną analogię do zaklęć wzmacnianych przez ich powtarzanie sięgającą silnie korzeniami w egipską przeszłość.

Egipska magia posiada trwałe odwołania, i ciągle mamy wiele do nauczenia się z praktyk starożytnych. Jeśli jesteś zainteresowany by dowiedzieć się więcej o staroegipskim światopoglądzie, symbolizmie i magicznych praktykach zajrzyj do "Heka: The Practices of Ancient Egyptian Ritual & Magick".

-----------------
Powyższy artykuł opublikowany po raz pierwszy został w Witchcraft & Wicca Magazine, Autor David Rankine

(c) Sorita d'Este & David Rankine, 1997-2009, see www.sorita.co.uk and www.ritualmagick.co.uk for more information. Prawa autorskie udzielone wyłącznie dla SwiatMagii.pl przez Sorita d'Este & David Rankine; tlumaczenie: Velkan, 2010

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj