Einherjar, święto poległych wojowników

Einherjar

Kiedy nadchodzi listopad, mrok gęstnieje z dnia na dzień coraz bardziej spowijając Ziemię i pogrążając ją w lodowatych ciemnościach. Ludzie częściej skłaniają się ku refleksji nad przemijaniem, jako że
miesiąc ten jak żaden inny przywołuje wspomnienia zmarłych i pamięć o nich.
Na północy Europy w okresie tym panuje już zima polarna, której towarzyszy nieprzerwana ciemność, a jedynym naturalnym światłem jest zorza polarna. W wielu północnych kulturach fenomen Aurora borealis kojarzony jest z duchami przodków i wielu uważa, iż możliwy jest wówczas kontakt ze zmarłymi. Przyroda wkracza w zimowy okres, a mrok będzie gęstniał i gęstniał aż do momentu przesilenia, kiedy to w Mother Night narodzi się Światło i przyniesie ludziom nadzieję na zmiany. Zanim to jednak nastąpi czekają jeszcze długie lodowate dni, podczas których słyszeć będzie można mowę duchów, a pojęcie śmierci nabierze nowego znaczenia.
11 listopada jest dniem zadumy nad istotą śmierci bohaterów, którzy oddali życie w słusznej sprawie, walcząc i umierając honorowo za innych lub za idee oraz wierząc, że czyny ich zostaną przez Bogów docenione. W wielu krajach 11 listopada jest Dniem Pamięci ku czci poległych wojowników, Einherjar również ma taką właśnie wymowę.

W tradycji nordyckiej wybitny wojownik zasługuje na wyjątkowe zaszczyty, zaś jego prawdziwą cnotą jest nieskalane imię. Najpełniej filozofię tę oddaje strofa z Havamal:
'Bydło pada, krewni umierają,
Człowiek też umrze.
Jedno nie umrze, wiem:
Zmarłych dobre imię.'

Wojownik Północy nie obawia się walczyć i ginąć, obiecana mu bowiem jest wieczna chwała w Valhalli. Z tego powodu właśnie kult, jakim w tradycji nordyckiej darzy się wojownika jest wręcz legendarny, a aby zasłużyć sobie na miano Einherjar trzeba wykazać się wyjątkowym hartem ducha oraz niezwykłymi zasługami na polu bitwy. Wysiłek ten jednak, choć morderczy, zostaje nagrodzony albowiem po dusze poległych przybywają Walkirie i prowadzą ich do Asgardu. Część wojów zasiada z Odynem w Valhalli, a część podąża za Freyją do Folkvangu.
W Grimnismal (Edda Poetycka) Valhalla opisana jest jako pałac o pięciuset czterdziestu bramach, przez które jednocześnie może przejść ośmiuset wojowników maszerujących ramię w ramię. U bram owych dusze poległych witane są przez dobrego i elokwentnego mieszkańca Valhalli Bragiego, boga poezji i skaldów. Ściany pałacu wyłożone są złotymi włóczniami, a sufit pokryty tarczami z tegoż samego kruszcu.

Przybyli zasiadają wieczorem za stołem w towarzystwie Odyna, spożywając posiłek przygotowany przez boskiego kucharza Andhrimnira. Codziennie szef kuchni w wielkim kotle Eldhrimnirze przyrządza danie z dzika Sahrimnira, zaś Walkirie podają Einherjerom do picia miód od kozy Heidrun. Heidrun żywi się liśćmi drzewa Leradr (niekiedy utożsamianego z Yggdrasilem) i codziennie dojona jest z miodu do kotła tak wielkiego, że napoju wystarcza dla każdego z gości Odyna.
Nazajutrz o poranku wszystkich budzi pianie koguta Gullinkambi, po czym wojownicy maszerują na pola Asgardu, gdzie toczą między sobą krwawą walkę. O zmierzchu ranni zostają cudownie uleczeni, po czym wszyscy uczestnicy bitwy wracają do Valhalli na kolejną ucztę Odyna. Walki te toczone będą nieustannie każdego dnia aż do Ragnarok, kiedy to armia wprawionych w bojach żołnierzy stawi się u boku Bogów aby stoczyć ostateczna bitwę z siłami Zła.

© Albruna

Komentarze

Dodaj nowy

Szukaj